Author Jiao Ran 天生灵草生灵地,误生人间人不贵。独君井上有一根,始觉人间众芳异。拖线垂丝宜曙看,裴回满架何珊珊。春风亦解爱此物,袅袅时来傍香实。湿云缀叶摆不去,翠羽衔花惊畏失。肯羡孤松不凋色,皇天正气肃不得。我独全生异此辈,顺时荣落不相背。孤松自被斧斤伤,独我柔枝保无害。黄油酒囊石棋局,吾羡湛生心出俗。撷芳生影风洒怀,其致翛然此中足。 Rate this poem Select ratingGive it 1/5Give it 2/5Give it 3/5Give it 4/5Give it 5/5 No votes yet Rate Log in or register to post comments